Кеш қарайып қалған сәт болатын! Сағат тілі шамамен кешкі ондарды меңзеген уақыт. Жаз болған соң кун кештетіп батады, бірақ ол сәтте күн ұясына кіріп кеткен кез болатын. Есіктерді іштен іліп алғанбыз. Кенет терезені біреу ұрыпалып барады. Жұмысымда ондайлар бола беретін болған соң «кім екен» деп таң қалмадым. Терезені ұрып алып бара жатқан соң мен де тездетіп ашуға асықтым. Сөйтсем көршім екен, алқынып кеткен, айтуынша сол көшенің басында үй жалдап тұрып жатқан екі ағайын інілеріне қарақшылар келіп, ақшаларын алып кетіпті-мыс. Соған бірге барып келуімізді сұрады. Үлкен кісі болған соң, бір жағы өзіме де қызық көрінгесін бағым келді. Неде болса Алланың соны меңзеп тұрғаны ғой. Алқынып-жұлқынып жүгіріп көшенің басына да жеттік, бізден бұрын жедел жәрдем мәшинесі барды. Артынша-ақ біз кіріп бардық. Сойтсем ондағы болған жағдай әлгі көршім айтқандай емес сияқты. Аула ортасында орта бойлы жас шамасы менен кіші бір бала ұзынынан жатыр. Айналасы қан. Жансыз денені құшақтап ағасы отыр...

Құптан намазын мешітке барып, жамағатпен оқыдым. Мешітке әр барғанымда, ондағы айтылған уағыздардан, оқылған сүрелерден жаның тебіреніп, бір сәт ақиқат әлеміне еніп, өзімді жеңіл сезінем. Күйбең тіршіліктің күйіктерінен алыстап, өткенді саралап, арманға көз жүгіртіп, нығметке шүкіршілік айтып, Алладан медет сұрап, бір сәт иманға ұйысам да өзімді бірдемеге кінәлідей сезінем. Ол рас, күнәсіз адам болмайды. Тек бұл ғана емес, мешітке барған сайын жүрегіме иненің тесігінен де кіші иман құйып іздеген сұрағыма жауап табамын. Әр барғанда, мұслымандардың бауырмалдығына, олардың күн санап артып келе жатқанына куә боламын.

Америка Құрама Штаттары Орталық барлау басқармасының директоры Аллен Даллестің 1945 жылы жариялаған «КСРО-мен күрес доктринасында» былай дейді:

Қарағанды базарынан көрген сұмдығым! Сіздерде қалай?